Logo Alliance Française

Architektura i Monarchia w Rumunii

Pod wieloma względami hospodar Karol, wkrótce król Karol I, stał się nie tylko założycielem nowej dynastii, ale także „pomysłodawcą” zupełnie nowego kraju. Mimo że to nie on otwierał listę sugerowanych przez część bojarstwa obcych kandydatów na tron rumuński, już od pierwszych spędzonych na terytorium nowej ojczyzny chwil zacząć odgrywać rolę głównego aktora procesu nation-building i przystąpił do budowy szeroko rozumianej infrastruktury.

Na czasy rządów kolejnego monarchy, króla Ferdynanda, przypadnie proces dynamicznego zróżnicowania programów budownictwa w Rumunii. Obok tych oficjalnych, finansujących wznoszenie siedzib administracji państwowej, wojskowej czy kościoła prawosławnego, pojawią się także większe inwestycje gminne i prywatne: kompleksy cerkwi parafialnych, nowe dzielnice mieszkaniowe, budynki biurowe czy hale przemysłowe.

Składowe „Stylu Karola II”, lokalnej odmiany monumentalnego surowego klasycyzmu, kreować miały udramatyzowaną twarz stolicy – „Bukareszt heroiczny”. W warstwie społecznej odbijać miał on epokę nowoczesną, którą jakże wielu naukowców – marzycieli i idealistów – chciałoby na wyrost nazwać modernistyczną.

Dwa okresy sprawowania władzy przez króla Michała I (1927–1930 i 1940–1947) nie wyróżniały się, z różnych jednakże powodów, szczególną produkcją architektoniczną. Pierwszy okres naznaczył dotkliwie początek kryzysu ekonomicznego i stan niepewności politycznej spowodowany śmiercią króla Ferdynanda, kiedy książę Karol II został wykluczony z linii sukcesji do tronu. Na okres drugi przypada instalacja trzech kolejnych reżimów totalitarnych oraz upadek dwóch z nich, kierowanych przez Iona Antonescu.

Bądź na bieżąco z naszymi wydarzeniami